Daha bebeklikten başlarlar zavallıları karşılaştırmaya, üzerlerinden sidik yarıştırmaya, filancanınki anne demiş, onun ki niye dememiş, o 3,5 kiloymuş, bu niye 3 olmuş. Ülkemizdeki müsait koşullar bol sınavlar sebebiyle bu artarak devam eder. Daha çocukluk çağında bireyler daha başarılılardan pek haz duymazlar. Ahmet çok iyi puanlar alıyormuş, Mehmet hiç tv izlemiyormuş falanca çok çalışkanmış.
Üniversite sınavı ile işler ciddileşir. Birey, diplomasına yapışacak mesleğe karar verir. Tabi birde yüzlerce soruyu doğru yanıtlayıp, Ahmet’ i, Mehmet’ i geçmesi gerekir. Sanırım böylece işimize işliyor bu duygu. İş yerinde, hayatta, sporda bizden daha başarılıları, daha mutluları, daha beceriklileri çekememe, başarısızlığını isteme duygusu. Onların fikirlerine karşı Edward de Bono’ nun siyah şapkalarını takarız hep. Söylediklerine karşı hep bir olumsuz cevabımız olur, yanlışlarını görünce içten içe sevinip, doğruya yönlendirmeyiz.
Son Yorumlar