Stefano Elio D’ Anna / Tanrılar Okulu

“Oysa zaman yaşamın kendisiydi. Ve yaşamın yeri yürekti. “

Yok bu kez kastettiğim bir başka zamandan çalarak kazanmak değil ya da bu zamanda çalışmak, hiç değil… Kastettiğim kazanılmış zamanlar… Az önce Momo’yu bitirdim, içerisinde öyle çok ders alınacak şey vardı ki…Çocuklar için bir masal kitabı, satır arasını okumayı bilenler içinse bir ders kitabı niteliğindeydi.

Hayatta yarınlarımız için böyle koşturdğumuzu, yırtındığımızı söyleyip duruyoruz. Oysa ki kaçırdığımız bu güzel yıllarımızı kimse geri veremez, kaçırılmış zamanlar, elimizden alınmış.

Haftasonu anladık ki, 11 de yatıp 6 da kalkmak haftasonunu öyle güzel yapıyormuş ki, upuzun, değerlendirilecek, bir sürü güzel şey yapılabilecek bir zaman dilimiymiş haftasonu, öyle zırt diye geçmezmiş meğersem.

Hayatımızın kaç dakikasını gerçekten Momo kurtarabilir ki? Hayır bir gökdelen istemiyorum, 5 odalı deniz gören villa mı hayatımı değiştirecek? En lüks araba, cep telefonu mu hayatımı daha anlamlı daha değerli kılacak? Asla.

Momo

Kuşları izlediğim, dalından koparıp meyve yediğim, sevgilime sarıldığım 5 dakika, tüm o lüksten çok daha değerli. Aç gözlü olmamak lazım. Ama kendini geliştirmeden ot gibi de yaşamamak lazım. Hep daha iyisi, hep daha güzeli için çalışmak lazım ama kendin için değil, sevdiğin için, doğa için, hayvanlar için. Tüm evren için… Hem insan, tüm enerjisinin bir kısmını başka insanları mutlu etmek için harcadıkça daha da mutlu olmuyor mu?

Bu Müthiş Kitabın Yazarı

Momo Hakkında: Wikipedia’da…

Momo Michael Ende’nin bir romanı. Modern zamanların insanlarının yamalı zamanları var, yırtık pırtık ve her geçen gün kaynar suda yıkanmış yün gibi çekiyor, kısalıyor. Çünkü “insan” kıymetli değil. Kimsenin içinin kimsesi kalmamış gibi. Oysaki bir minicik zamanı ayırıp sadece “dinlemek” bile bereketi hareketlendirir. Çünkü öyle kodlanmış varlık. Bu böyledir. Tüm kalbiyle sadece “dinliyor” ve düğümler çözülüyor. Ne acı. Herkes ve her şey birbirine çok yabancı ve devasa uçurumlar açılıyor gittikçe kalplarden kalplere.Oysa ki “bereket” var insanın içine harcanan herşeyde. Birilerinin kalbine uzanan o ince yolda yürürken, ve içlerine çiçekler doldururken zaman o kadar o kadar çok büyüyebiliyor ki fazlasıyla yetebiliyor herşeylere.Zamanı dikkatli kullanmayı pek tabi öğretmiyor bu kitap. Gri adamlar onlar. Zamanı dikkatli kullanmaları gerektiğini söyleyip, insanın “iç”i için kıymetli tüm zamanlarını çalışma zamanlarına aktarmayı ve böylece zaman kazanmayı öğreten, ömür uzatıcı gri adamlar var kitapta. Yalancılar.Momo, yaklaşık otuz dile çevrilen, dünyanın hemen her köşesindeki kitapseverlerin tanıdığı bir yastık altı kitabı. Yazar kitabın başında, “Momo ya da zaman hırsızlarının ve çalınmış zamanı insanlara geri getiren çocuğun tuhaf öyküsü” diye nitelemiş kitabı.Momo, bakıldığında yaşının sekiz mi, yoksa on iki mi olduğuna kimsenin karar veremediği, kıvırcık saçlı, siyah, iri gözlü bir küçük kız… Kitapta onun öyküsü anlatılıyor. Öykü yeri belli olmayan bir hayal ülkesinde ve belirsiz bir zamanda geçiyor. Ama bu öyküde ne prensler, ne büyücüler, ne de periler var. Öyküdeki hiç bir şey günümüz dünyasındakilerden farklı değil. Bizim gibi yaşayan insanlar, bizimkiler gibi kentler anlatılıyor.Bu nefis öyküyü okurken insan ilişkilerinin nasıl donuklaştığını görüyoruz. Yani insanların sevgi, dostluk ve arkadaşlık gibi değerlerden nasıl yoksun kaldığını… Aslında bunlar hem bizi hem de gelecek zamanların insanlarını bekleyen sorunlar. Üstelik öyle ders verircesine değil, bir masal akıcılığı içinde, etkileyici ve sürükleyici bir üslupla anlatılıyorlar.”Peki bu kitap roman mı, masal mı?” diyeceksiniz. İkisi de. Dünyada olup biten ve doğalmış gibi görünen olaylara hayret etmeyi unutmamış her yaştan okuru da aynı derecede etkileyecek bir kitap…

28 Eylül 2009

Böyle iddaalı bir söylemi kesinlikle hak eden bir savaş sanatı Wing Tsun. Çocukken izlediğim “Karateci Çocuk” filmindeki “cilala parlat” sahnesi geliyor aklıma.Bir derste tüm çitlerini boyatmıştı sensei. Çocukta anlam verememişti. Sanırım “Sensei” kademesine gelenlerin hepsi bu testleri fazlasıyla tecrübe etmiş daha önemlisi sindirmiş olanlar.

Eğer mantığını kavrarsanız, birisini dövmenin veya kendini korumanın çok ötesine geçiyor savaş sanatları. Wing Tsun’ da onlardan biri “Sabır gerektiren hareketlerle gerçek amacı hemen ölümcül hareketler öğrenip, insanlara zarar vermek olan kişileri ayıklıyoruz.” demişti Sifu Cemil Uylukçu. İşe de yarıyor. Her gün yeni başlayanlar var ve ay bitmeden ortadan kayboluyor çoğu.

Güçlü güçsüzüm meselesine gelince, eğer güçsüzseniz ve kendinizi korumak istiyorsanız Sifu’ nuzun her dediğinizin yapmanız yeterli.

Her ne kadar başlangıçta saçma gibi gözükse de onları içinize sindirdiğiniz de artık kaçınılmaz durumlar için hazırsınız demektir. Hız, kondisyon ve tekniğinizi ilerlettikçe hiç güce ihtiyaç duymadan ve rakibinizin gücünden bağımsız kendinizi koruyabilirsiniz.
Wing Tsun un dünya çapında en ünlü hocalarından Emin Boztepe nin savunma sistemi

Wing Tsun’ un dünya çapında en ünlü hocalarından Emin Boztepe’ nin savunma sistemi

12 Kasım 2009

Üniversite sınavı ile işler ciddileşir. Birey, diplomasına yapışacak mesleğe karar verir. Tabi birde yüzlerce soruyu doğru yanıtlayıp, Ahmet’ i, Mehmet’ i geçmesi gerekir. Sanırım böylece işimize işliyor bu duygu. İş yerinde, hayatta, sporda bizden daha başarılıları, daha mutluları, daha beceriklileri çekememe, başarısızlığını isteme duygusu. Onların fikirlerine karşı Edward de Bono’ nun siyah şapkalarını takarız hep. Söylediklerine karşı hep bir olumsuz cevabımız olur, yanlışlarını görünce içten içe sevinip, doğruya yönlendirmeyiz.

Hal böyle olunca hem kendi, hem çevremizin gelişimine ket vururuz. Takım çalışması nedir bilmeyiz, başkalarının tavsiyelerini pek takmayız, yeni bir şeyler yapmaktan çekiniriz.

Halbuki bir toplumu ilerleten teker teker bireyler değil, toplumun tamamının veya en azından büyük bir kısmının çabasıdır. Kişisel olarakta birisi ile beraber çalışırken hem kendi adımıza çok şey öğrenir, emin olun hem de çok şey öğretiriz. İlerleme bu şekilde hızlanır.

Bunu değiştirecek gene bizleriz, bugünün gençleri geleceğin anababaları…

Önümüzde engel olarak kendimiz durduğu sürece kiminle rekabet ettiğimizin anlamı yoktur. Kimi toplumlar ilerlemek için rekabeti kullanırken biz, sırf rakip olmak için, karşımızdakini ezmek için rekabeti kullanıyoruz sanırım…

23 Ekim 2009

Halen bu dertten şikayetçi arkadaşlara kesinlikle bu konuşmayı izlemelerini tavsiye ederim.

Kariyer krizi sebepleri

* Snobs (ben züppe diyeceğim)

Şu aralar etrafımız bu züppelerce çevriliymiş. Bu insanlar bütün dünyada var olan, sözü geçen genellikle kariyer yapmış kişilermiş. En tehlikeli özellikleri sizde gördükleri ufak bir özellikten yola çıkarak, vizyonunuzun tamamı ile ilgili fikir edinip, ona göre davranmaları ve çevrelerinin de onları takip etmesiymiş. Bugünlerde bunun en önemli göstergesi iş kartları ve ünvanmış. 21. Yüzyılın en gözde ikinci sorusu “Ne iş yapıyorsun ?” olmuş.

* Materyalizm

İş ve kariyer hesaplarından sonra sahip olduğumuz şeylere göre seviyelendirmeye başlamış toplum, insanları. İnsanlar popüler şeylere sahip olmayı hep daha çok istemiş. Bu ürünlere sahip insanlar daha çok saygı ve ilgi görmüş dolayısıyla bu insanlara özenmek yerine böyle sanal bir sevgi ve ilgiye ihtiyaç duyan insanlara acımamız lazım.

* Kariyer umutları

Beyaz yaka kavramı ortaya çıktı çıkalı insanlar yüksek pozinyonlara ulaşabiliyorlar. Böylece tarih boyunca toplumun alt tabakalarındaki insanların kast, aristokrasi,burjuva gibi sistemler ile baba mesleğinden farklı bir şey yapmalarını engelleyen sistemin etkileri az da olsa azaldı. Kariyer sınırları ortadan kalkmaya başladı. Bunun sonucu olarak insanlar kendilerini özdeşleştirebildikleri herkese özenmeye başladılar. Kişisel gelişim kavramı yükselen bir trend haline geldi. “her istediğinizi yapabilirsiniz” kavramı ve insanların kendilerine olan güvensizliklerini kullanan kitaplar türedi.

* Meritokrasi

Meritokrasi, insanların bir toplum içinde yetenek, enerji ve fikirlerini kullanarak nereden gelirlerse gelsinler “kararveren” olma yolunda desteklendiği bir sosyal sistemdir. Bu noktadan bakınca başarılı olmayı ne kadar kendimiz hak ediyorsak, başarısızlık da bizim sorumluluğumuzdadır. Orta çağda “unfortunate” (talihsiz) denen yoksul insanlara şu anda “loser” (şanssız) deniyor. İnsanların bir yerlere kendi çabaları ile gelmesi ne kadar gurur verici bir şeyse, çabalarına rağmen bir yerlere gelememesi de bir o kadar kabul edilemez bir şeydir. Modern toplumlarda intiharların artmasının sebebi budur.

Meritokrasi toplumlar için uygulanabilir bir kavram değildir. Kimse görünüşüne göre yargılanmamalıdır. Çözüm trajedide gizlidir. İnsanlar hayallerini ve başarı kriterlerini toplumun yargılarına göre belirledikleri için baştan kaybemektedirler.

Devamı:

http://www.ted.com/talks/alain_de_botton_a_kinder_gentler_philosophy_of_success.html

30 Ekim 2009

Kendi adına, sevdiklerin adına…

Bir hedef , bir amaç bulmak lazım hayatı anlamlı kılabilmek adına…

Durmamak lazım, hep gelişmek lazım, hayat namına yeni şeyler öğrenmek lazım.

İlke edinmek lazım, hayatta dik yürümek lazım.

Gönül vermek lazım yaptığın şeye.

Karşı gelmek lazım yanlış şeylere.

Yardım etmek lazım elinde varken.

Sarı çizmeli mehmet ağa olmak lazım.

Yaptığın işi iyi pazarlamak lazım.

Yaptığın iyiliği pazarlamamak lazım.

Büyüdüğünü sansanda ancak lazımları hayata geçirdiğinde “gerçek sen” olduğunu hissedebiliyorsun.

O yolda yürüyorum, aşmam gereken bir kaç sorun daha var.

Ama olacak…

“Dünya GDO’lu ürünleri birbir yasaklıyor. Türkiye’de ise GDO’lu ürünler hiçbir kontrole tabi tutulmadan satılıp tüketilmekte. Yeni hazırlanan ve Baknalar Kurulu’nun masasında bekleyen yeni tasarı ise GDO’Lu ürünlerin satışını yasal hale getirerek Türkiye’yi ABD’li şirketlere bağımlı hale getirecek.”

“GDO’lu ürünleri destekleyen kurum ve kuruluşlar, bu teknolojinin, hızlı büyüyen, hastalık, hava ve böceklere dirençli, herbisitlere dayanıklı bitkisel ürünlerin yanı sıra daha lezzetli, daha güvenli, daha verimli, daha besleyici, uzun ömürlü ve sağlık açısından daha faydalı bitkisel ve hayvansal ürünlerin üretimini sağlayacağı düşünülmektedir. Buna ek olarak bu ürünlerin sağlayacakları üretim artışı ile insanlığın açlık sorununa çözüm olacağı da iddia edilmiştir.”

“Öte yandan, son yıllarda hem AB ülkelerinde, hem de ABD’de gerçekleştirilen bilimsel araştırmalar iddia edildiği üzere GDO’lu tarım ürünlerinin verim artışı sağlamadığı, insan ve hayvan sağlığı üzerinde olumsuz etkileri olduğu yönünde ciddi kanıtlar ortaya koymuşlardır.”

“ GDO’lu ürünlerin çiftçiler için maliyet avantajı sağlayıp sağlamadığını ispatlamaya yönelik Iowa State Üniversitesi’nde 377 mısır tarlası ve 800 çiftçi ile yapılan bir akademik çalışmanın sonuçlarına göre; transgenik mısırda tohumluğun GDO’lu olmayan mısıra göre % 32 oranında daha pahalıya mal olduğu belirlenmiştir (1). Wisconsin Üniversitesi tarafından ABD’nin 8 kuzey eyaletinde gerçekleştirilen ve GDO’lu soya fasulyeleri ile yapılan 40 verim denemesi sonucunda, GDO’lu soyanın veriminin klasik soyaya göre ± % 14 oranında değişim gösterdiği, ortalamada ise GDO’lu soyanın veriminin klasik soyaya göre % 4 oranında daha az olduğu kanıtlanmıştır (2).”

“Avrupa Gıda Güvenliği Kurumu (European Food Safety Authority) tarafından 2007 yılında gerçekleştirilen araştırmada, GDO’lu soya ile beslenen dişi farelerden doğan bebek farelerin diğerlerine göre daha küçük oldukları ve büyük bir kısmının üç hafta içerisinde öldükleri tespit edilmiştir (3)”

“GDO’lu tohumlarda uygulanan patent hakları, çiftçiye tohum alıkoyma (seed saving) imkanı vermeyen terminatör gen teknolojisi uygulamaları yoluyla dünya çiftçilerinin bütünüyle tohum üreticisi birkaç ulus ötesi şirkete bağımlı kılınmasına neden olabilecektir.GDO’lu tarım ürünlerinin ülkemizde üretimi ve ithalatı yasak olmasına rağmen, denetim ve yasal mevzuat eksikliği nedeniyle bu ürünler ülkemizde yıllardır kontrolsüz olarak tüketilmektedir.”

Orjinal yazı için: http://www.foodinlife.com.tr/phoe2.php?i=4868

8 Ekim 2009

Hiç duraksız okumak istiyorum, gelişmek, geliştirmek bir şeyleri…Vizyonu olsun istiyorum geliştirmek istediklerimin…

Dünyaya başka gözle baktırmak istiyorum markamı, internet reklamcılığının medyanın geleceğini ne kadar değiştireceğini görsünler istiyorum. Anlatıyorum, açıklıyorum uzun uzun ki saplanıp kalmasınlar eski görüşlerine diye. Duysunlar istiyorum sesimi, anlasınlar! İyi bir satışçı mıyım? İyi bir planlamacı? Güvendiğim şeyin internet reklamı olduğunu biliyorum ve güveniyorum yaptığım işe, ekmeğini yediğim mesleğe. Her ne olursa olsun, bu işin ucunda kıyısında bazen tam ortasında olmak istiyorum.

Doruk diyor ya, ne yaparsan yap önemli olan nasıl yaptığın, biliyorum ve kendime de güveniyorum artık. Hiç korkum, endişem yok.

Yanlış yapılan davranışlar yalnızca kendine yapılır biliyorum. Mea culpa diyorum yani, her yaptığımın sorumlusu benim… hayatımdaki hataların sorumlusu benim. İstesem yapardım biliyorum…Bu yüzden görmüyorum bazen, bazen duymuyorum, bazense hiç konuşmuyorum.

Hayatımın en verimli, en güzel günlerini yaşıyorum. Tüm damarlarımda hissediyorum. Desinler ki istiyorum, Hilal Demirsar halleder, ona söyle, Hilal bilir, ona anlat, Hilal’e sor. Hep çözümleyici, hep paylaşımcı, hep anlatıcı olmak istiyorum. Paylaşılmayan bilgiyi sevmiyorum. Boynuzun kulağı geçmesini istiyorum. Sonra o boynuzdan bir şeyler dinlemeyi istiyorum.

Yapabilirim. Tek bildiğim bu! Yeter ki global güçler!!!, oyuncaklarımı elimden almasın!!!

22 Temmuz 2009

En güzeli tecrübeli ve küçük gruplarla dalmaktır. Böylece dalıştan keyif alır, bir çok değişik şey görebilirsiniz. O gün bir ingiliz baba oğul ile dalıyordum. Baba kısmen tecrübeli, oğul 13 yaşı nda ve 13. dalışını yapıyordu ama sanki 40 yıllık dalgıç kadar rahattı. Deniz de gayet hareketliydi o gün. Ahtapotlar, baracudalar, çeşit çeşit balıklar ve o akya sürüsü… Andrew’ u dijital kamerasını alamamam ne kötü olmuştu.

Akyalar bir dizi halinde sıralanmış gidiyor

Uzaktan 20 kadar akyanın geldiğini görmek, 13 yaşındaki genç için gerçekten keyifliydi. Ta ki balıklar yanımıza kadar sokulup, etrafımızda daireler çizmeye başlayıncaya kadar. Eminim çocuğun kafasında Jaws filminin unutulmaz melodisi “nıııı nı nııııı nı nıı nı nıı nı nı nı nı nı” çalmaya başlamıştı. Babasının yanına sokuldu anlaşılan gerçekten korkmuştu. Babasına koluna girmesini işaret ettim. Ok işaretime karşılık vermişti. O an hızlıca balıkların üstüne yüzüp, onları uzaklaştırmak istedim. Başlangıçta kaçar gibi oldular ama peşim sıra etrafmızı sardılar. Derinlik 15 metre civarı idi. Çocuk iyice korkmuştu, işin kötüsü baba da paniğe kapılmaya başlamıştı. Çocukla beraber yükselemeye başladılar. Hemen ikisini bulunduğumuz derinliğe geri indirdim. Etrafımızdaki balıkların döndüklerini gösterdim. Az ilerdeki kayalıkalara gitmemiz gerektiğini anlattım. hızlıca oraya doğru yüzdük. Balıklarda ürkmüştü zaten hareketlerimizden. Kayalıkların arkasına geçtik, akyalar peşimizi bırakmıştı ama ufaklığın yüzü bembeyaz kesilmişti. uzaklaşan akyaları gösterdim. Benimle beraber derin nefes almasını istedim.

Baba oğul heyecanlanıp havalarını tüketmişlerdi. Geri dönmemiz gerektiğini işaret ettim. Teknede akyaların zararsız olduğunu anlattığımda biraz utandı ama kazandığı tecrübe onun için çok önemliydi.
# Kemikli balıklar (Teleostei) takımının, uskumrugiller (Scombridae) familyasından, dişsiz, büyük boylu, Akdenizde yaşayan bir tür.

Kemikli balıklar (Teleostei) takımının, uskumrugiller (Scombridae) familyasından, dişsiz, büyük boylu, Akdeniz’de yaşayan bir tür.

21 Eylül 2009

Ailecek Uzak Doğu’ya merakımız var. Bana kalırsa Doruk önceki hayatında Uzak Doğuda bir balıktı Ne de olsa sakinliği, dinginliği, kafasındaki sesleri kolayca susturuşu o felsefeyi daha önce yaşamış galiba dedirtiyor insana. Onun sakinliği insana huzur veriyor. Benimse içim içime hiç sığmadı. Hiç duramadım sessiz sedasız, sakin. Her düşünceme ters şeyde delleniyordum bir süre öncesine kadar. Her bir laf duyduğumda sinirleniyordum. Üstüne üstlük, sinirimi atmayı da asla beceremedim, hiç birine bağıramadım, ya da şöyle tokatlayamadım rahatça. Her sinirlenişimde, her içime atışımda, öyle derinden hissettim ki,bu sinir beni hasta edecek, bu stres beni iyi yola götürmeyecek.

Ve Dorukla biyo enerjiyi kendi bedenimizde rastgele bir günde, hiç kimse öğretmeden ve söylemeden hissettiğimizde, ve araştırdığımızda, bunun biyo enerji olduğunu anladığımızda, enerjimle ilgili bir şeyler yapmalıyım dedim.

Her gün eve bitkin gelmekten çok sıkılmıştım ne de olsa. 10 saatten uzun süre bilgisayar başında oturmak çoktannnn yaşlandırmıştı, ruhumu ve bedenimi…

Ve günlerden bir gün, Doruk bana bir sürpriz yapmaya karar verir. Araştırsamda bu kez bulamadım ne olduğunu ve Sedanın nikahının ardından, Doruka gelen bir mesaj gördüm, 30 Eylül’de seminer var, esin katılmak ister mi? “Doruk esin kim?” Doruk suratıma alık alık bakar, ve tam hafta arası olmaz yazarken “aaa bir dakika bir dakika bu sürprizim mi nedir bu anlat çabuk, ne yazıyorsun, belki o günüm müsaittir” Seda ve Selin izinde olduğu halde “Inspiraton Day*” kullanmak zorunda olduğum bir hafta içinde Ve Katia ve Canın günlerini seçmesinden sonra bana kalan tek gün olan çarşambada çıkınca yapılacak olan bu seminer, yok artık dedim, ben bir şey yapmadım bana geldi, ve Reiki masterımın, hayırlı zaman gelmiş demesiyle, Reiki uyumlamamı almaya giderim Boyacıköyde dünya güzeli bir eve..

Reiki uyumlaması tam 8-10 saatinizi alıyor, gün içinde meditasyon yapılıyor, Reikinin öğretileri anlatılıyor, ve Reiki Masterınız tarafından uyumlandıktan sonra, kendinize, diğer insanlara, diğer tüm canlılara enerji vermeye başlayabiliyorsunuz. Ardından 21 günlük bir arınma süreci başlıyor, 21 günlük orucunuzu yapmaya başlıyorsunuz, meditasyon, reiki ve etsiz, içkisiz geçen 21 günün ardından her şey gözünüzde değişmeye başlıyor, ve o 21 gün….

İlerki yazılarımda o 21 günü anlatacağım..

*Şirketimin uydurduğu (Mediacom Global), her elemanın senede 1 gün, off kullanıp, haydi bakalım bugünde ofisin dışına çıkıp sıradışı bir gün geçirip, tazelenip gelelim diyebildiği bir gün”

20 Kasım 2009